Meaning of Tapas by Maharshi Ramana

Ganapati Muni, a great Siva bhakta, chose Tiruvannamalai, the holy seat of Siva, for his tapas in 1903 and briefly met Sri Ramana on the hill. In 1907, when he came again to Tiruvannamalai he found that nothing tangible had emerged from his severe tapas. Disappointed, he climbed up the hill and fell flat on his face holding Sri Ramana's feet with both hands. With a voice trembling with emotion he cried, "All that has to be read I have read. I have performed japa to my heart's content. Yet I have not up to this time understood what tapas is. Pray, enlighten me about the nature of tapas."

After listening to the Muni, Sri Ramana silently gazed at him as he sat in anxious expectation. Then he said in Tamil, "If a mantra is repeated and attention directed to the source from where the mantra-sound is produced, the mind will be absorbed in that. That is tapas." This short instruction filled Muni's heart with joy.

Source: Bhagawan Sri Ramana Maharshi – Jivan ane Sandesh by Yogeshwarji (Gujarati).

Taken from Shastri’s Blog

Ramana Maharshi - A Selected Story

An Astounding Astrologer

Sri Venkateswara Sarma (Sastrigal Mama) was an exceptional and astounding astrologer. From childhood he exhibited a rare genius in this field. While still very young, his extraordinary intelligence enabled him to master the most abstruse and difficult branch of astrology. All, including his guru, declared him as the wisest student.

Prasna is an astrological science based on a perfect fruition between mathematics and intuition. With just some meager information from the questioner, which includes only the first word of the question, a Prasna astrologer can, within seconds, draw up mentally a horoscope. This requires great mathematical precision and perfection. Having drawn the horoscope within his mind, and in a flash also having studied it, the astrologer will have to wait, prayerfully. Then, from the depths of his inner intuition words gush forth, forming the astrological predictions for the questioner. As this Prasna process is not merely based on mathematical horoscopes, it culminates in intuitional revelation, and the predictions are said to be amazingly accurate and correct to the minutest detail. Sri Sastrigal Mama was highly proficient in this system of astrology.

He once described it to me by citing this example: One day a merchant came to his house while he was engaged offering worship in his puja room. His wife informed him that one Nagappa Chettiar was waiting on the verandah and that he seemed worried about some urgent matter. Not willing to interrupt his worship, and by merely listening to the name and the few details given by his wife, Sri Sastrigal Mama, within a minute, began giving the following prediction:

"Tell Nagappa Chettiar that he has come to inquire about his lost, costly diamond ring. He suspects his servant. Assure him that no one has stolen it. In his gardn, near the well, there are two rows of plantain trees. On one side there are only two trees; on the other there is a cluster of trees. Let him search under the two trees and the diamond ring will be found there. While he was cleaning his clothes on the washing stone the ring slipped off his finger and fell to the ground."

Nagappa Chettiar returned home and found the ring exactly where Sri Sastrigal Mama had said, and because of this and similar astounding predictions Sri Sastrigal Mama became quite famous. He also became convinced that the Prasna branch of astrology was the most perfect science.

At the height of his career he heard about Sri Ramana Maharshi. When he first saw Sri Bhagavan's picture he was immediately captivated and traveled to Arunachala to see the Sage. He climbed up to Skandashram, where Bhagavan then resided. On the very first look that the Maharshi gave him, Sri Sastrigal Mama became his slave. He had a strong desire to stay with the Maharshi permanently, renouncing everything he held dear. Yet, there was still his lifelong attraction to the science of astrology. He felt distracted by it and did not know how to proceed.

One day, gathering courage, he approached Sri Maharshi in all humility and said, "Bhagavan, is not astrology the best and most accurate of all sciences?"

In silence Bhagavan looked at him deeply for some time. Then, slowly but firmly, he replied: "The science of the Self is superior to all other sciences."

It was the peak period in Sri Sastrigal Mama's life. For every prediction he was richly rewarded and was consequently acquiring immense wealth. Nevertheless, the words from the Master convinced him immediately to renounce his lucrative profession and pursue the science of the Self. His wife too fully supported him in this decision. The remainder of their life they lived in utter poverty at the holy feet of the Sat-Guru, under the protective shade of the Sacred Mountain, Arunachala.

V. Ganesan

Source: http://www.cosmicharmony.com/Sp/Ramana2a/Ramana2a.htm

Sri Ramana Maharshi's Enlightenment, July 17 1896

This is a first person account by Ramana of his enlightenment: “One day I was alone in the first floor of my uncle’s house. I was in my usual state of health. But a sudden and unmistakable fear of death seized me. I felt I was going to die. Why I should have so felt cannot now be explained by anything else in the body. I did not however trouble myself to discover if the fear was well grounded. I did not care to consult doctors or elders or even friends. I felt I had to solve the problem myself then and there.”

“The actual inquiry and discovery of ‘Who am I?’ was over on the very first day, after a short time. Instinctively I held my breath and began to dive inward with my inquiry into my own nature … I stretched myself like a corpse and it seemed to me that my body had actually become rigid—‘I’ was not dead—‘I’ was, on the other hand conscious of being alive, in existence. So the question arose in me, “What was this ‘I’?” I felt that it was a force or current working, despite the rigidity or activity of the body, though existing in connection with it. It was that current or force or center that constituted my personality, that kept me acting, moving, etc. The fear of death dropped off. I was absorbed in the contemplation of that current. So further development or activity was issuing from the new life and not from any fear.”

What happened after this was narrated by Ramana to Narashima Swami.

“That changed my mental attitude and habits. I had formerly some preferences and aversions. All these dropped off and all food was swallowed with equal indifference. I would put up with every burden imposed on me at home, every slight at my expense by the boys. Studies and duties became a matter of utter indifference and I was going through studies turning over pages mechanically.”

After his enlightenment, there was no change in the state of Ramana’s steady Self-abidance.

Source: http://www.satramana.org/html/who_am_i_.htm

WHO AM I?

The Mahavakya "I AM THAT" (that = SELF).

In these statement, THAT is always the SELF. But to make this statement as non-dual. 'I' should be THAT (SELF). But than, do i know "WHO AM I'. No. So to question 'who am i' is perfectly right.. the origin of the thought or the source of the thought (i.e. 'who am i' is the SELF. The absence or the source of EGO is the SELF. - Sri Ramana Maharshi (40 verses on Truth).

From Sri Ramana Maharshi's 40 Verses on Truth

Arunachala Pancharatna - Ramana Maharshi

Ocean of nectar, full of Grace, engulfing the manifold universe with
boundless light, O Arunachala, Self supreme, be the Dawn in order
that the lotus of the Heart may bloom.

In You , O Arunachala, all this, the phenomenal picture, having been
created and sustained, is absorbed. By nature, you dance as `I' in
the Heart. O Lord, they call you by name `Heart'.

He, who seeks from where the `I' arises, with pure mind, turned
inwards, realising his own nature, O Arunachala, merges in You like
the river in the sea.

Having rejected external objects, with breath and mind controlled,
meditating on You within, the yogi sees the splendor, O Arunachala,
and in You enjoys bliss.

With mind surrendered to You, Always seeing all things as your
appearance, he worships You with love for no other, he is victorious,
Oh Arunachala, in you immersed in bliss.

Ramana Maharshi.

Parivartan no Pravah (પરિવર્તનનો પ્રવાહ) - Ramana Maharshi

If you cannot read the article, than copy paste into your word document: Font Arial Unicode MS required.

(Created by itrans scheme: to read more about itrans click the label itrans on the right panel)


વેંકટરામને એ સુંદર મધુમય મંદિરની નિયમિત રીતે મુલાકાત લેવા માંડી. એ અનુપમ સૌન્દર્યસભર સજીવ મંદિરે એમના અંતરનું ઊંડું આકર્ષણ કર્યું. ત્યાંથી એમને પ્રેરણા મળવા માંડી. એમનો પ્રાણ પ્રજ્ઞાના પાવન પ્રકાશથી પુલક્તિ થવા લાગ્યો.

મીનાક્ષી મંદિર એમનું પરમ પ્રેરણાસ્થાન થઈ પડ્યું. ત્યાંના સરસ શાંત વિશાળ મંડપમાં બેસીને એ ભક્તિભાવયુક્ત હૃદયે ઈશ્વરને અંતરના અંતરતમમાંથી પ્રાર્થના કરતાં કહેતા કે પ્રભુ, મારા પર કૃપા કરો ને મને તમારી વિશુદ્ધ ભક્તિનું દાન દો. હું તમારાં શ્રીચરણોમાં મસ્તક નમાવીને એ જ ભિક્ષાની યાચના કરૂં છું. તમારા અનુગ્રહ પ્રાપ્ત અનેક શરણાગતોની શ્રેણીમાં મને પણ સ્થાન આપો. નાયનારોના જીવનમાં પ્રકટેલા ભક્તિપ્રવાહ જેવો જ ઉત્તમ આદર્શ ભક્તિપ્રવાહ મારા જીવનમાં પ્રકટ હો !

એવી પ્રાર્થના કરતી વખતે એમના હૃદયના સમસ્ત તાર રણકી ઊઠતા. એમનું રોમેરોમ રાગે રંગાઈ જતું. એ પ્રાર્થના મુખમાંથી નહોતી નીકળતી પણ પ્રાણમાંથી પ્રકટતી. એનું ઉદ્ ભવસ્થાન આત્મા હોવાથી એ અતિશય અસરકારક થઈ પડતી. એ વખતે એમની આંખમાંથી અશ્રુ ટપકતાં, એમને રોમાંચ થતાં ને હૃદય રાગમય બની જતું. પ્રાર્થના જ્યારે કોઈ પરિપાટીનું પાલન કરવા માટે નહિ પરંતુ જીવનની એક અનિવાર્ય આવશ્યકતારૂપે થતી હોય છે ત્યારે અત્યંત આનંદદાયક, પ્રેરક ને શ્રેયસ્કર થઈ પડે છે. એમની પ્રાર્થનાના સંબંધમાં પણ એવું જ બન્યું. એ એક પ્રકારની આત્મિક સાધના અથવા આરાધના બની ગઈ. એમને એનાથી અનંત આનંદ મળવા માંડ્યો. એમના આતુર અંતરને ખૂબ ખૂબ રાહત મળી. એ એમના આત્મનિવેદનનું એક અસરકારક અમોઘ સાધન થયું.

Source: (શ્રી યોગેશ્વરજી કૃત 'રમણ મહર્ષિ : જીવન અને કાર્ય'માંથી)

Atmabhavana (આત્મભાવના) - Ramana Maharshi

(If you cannot read the article, copy paste into your word doc)

...condt.

એ પ્રસંગે એમના જીવનપ્રવાહને પલટાવવામાં ને પુષ્ટ કરવામાં મહત્વનો ફાળો પ્રદાન કર્યો. એ દિવસથી એમને અવારનવાર અરૂણાચલનાં સ્વપ્નાં આવવા લાગ્યાં. અંતર એની પ્રત્યે આકર્ષાવા માંડ્યું. પોતાનું ચિરકાળથી છૂટું પડેલું કોઈક સ્વજન પોતાને ફરી પાછું બોલાવી રહ્યું હોય એવો અસાધારણ અનુભવ એમને થવા લાગ્યો.

એ દિવસોમાં એમના હાથમાં પેરિય પુરાણમ્ પુસ્તક આવ્યું. પેરિય પુરાણ ભક્તિરસથી ભરેલો સુંદર ધર્મગ્રંથ છે. ચોર્યાસી વૈષ્ણવોની વાર્તા તથા નાભાજીના સુપ્રસિદ્ધ ગ્રંથ ભક્તમાળની શ્રેણીના એ સરસ ધર્મગ્રંથમાં ભગવાન શંકરના અનન્ય ને આજન્મ ત્રેસઠ ઉપાસકોની જીવનકથાઓનો સમાવેશ કરવામાં આવ્યો છે. દ્રાવિડ દેશમાં જન્મેલા એ એકનિષ્ઠ ઉપાસકો શંકરની પ્રેમભક્તિ દ્વારા જીવનને કૃતાર્થ કરી ગયા. શંકરની એકનિષ્ઠ આરાધનામાં ઓતપ્રોત થઈને એમના અસાધારણ અનુગ્રહરૂપે એમણે મંગલ, રસમય, પ્રેરક ભક્તિગીતોની રચના પણ કરેલી.

પ્રેમભક્તિની ભવ્ય જીવનકથાઓથી ભરેલા એ પેરિય પુરાણના પ્રસિદ્ધ પુસ્તકે બીજા અનેકની પેઠે એમને પણ પ્રેરણા પૂરી પાડી. એનું અધ્યન એમને માટે પ્રેમભક્તિના પવિત્ર પ્રવાહોને પ્રકટાવનારૂં થઈ પડ્યું. એને વાંચતાં એ તલ્લીન બની ગયા. એમના નેત્રોમાંથી આનંદનાં અશ્રુ વહેવા લાગ્યાં. એ શિવભક્તોનાં જીવન એમને ધન્ય લાગ્યાં. એમને થયું કે એમનાં જ જીવન સાચા અર્થમાં સફળ છે - એ પ્રાતઃસ્મરણીય કૃતકામ મહાપુરૂષોનાં, જેમના જીવનમાં ઈશ્વર વિના કોઈ પ્રેય, શ્રેય કે ઉપાસ્ય નહોતું, જેમના હૃદય અને રોમ રોમની રસમય વીણા પર ઈશ્વરના રાગની જ રાગરાગિણીઓ વાગ્યા કરતી, જેમણે પોતાના તનમન પર વિજય મેળવીને આત્માનુસંધાન સાધીને ઈશ્વરના અખંડ અસાધારણ અનુગ્રહની ઉપલબ્ધિ કરેલી, એમનાં જ જીવન સાર્થક હતાં. એમને પગલે ચાલીને જીવનને ધન્ય કરવું જોઈએ. જીવનનો સાચો ને વધારે સારો ઉપયોગ બીજો કયો હોઈ શકે ?

Source: Bhagavan Ramana Maharshi : Life and Works - Sri Yogeshwarji
Source: (શ્રી યોગેશ્વરજી કૃત 'રમણ મહર્ષિ : જીવન અને કાર્ય'માંથી)

Sri Ramana Maharshi - (આત્મભાવના) Aatmabhavana

(if you cannot read the article, than copy paste into your word document)

એ દિવસો એમના તત્કાલીન જીવનના જ નહિ, ભાવિ જીવનના પણ મહત્વના દિવસો હતા. એ દિવસો દરમિયાન ઈ.સ.૧૮૯૫ના ઓગષ્ટ મહિનામાં એક પ્રસંગ બન્યો. એ પ્રસંગ જાણે કે પરમાત્માની પરમશક્તિએ જ ગોઠવેલો. એમને એક વાર અચાનક તિરૂચ્ચુલીનો કોઈક પરિચિત માણસ મળ્યો. એ યાત્રા કરીને પાછો ફરેલો. વેંકટરામને એને પૂછયું કે તમે ક્યાંથી આવ્યા છો ? તો એણે ઉત્તર આપ્યો કે અરૂણાચલથી. વાત છેક જ સાધારણ હતી તોપણ વેંકટરામનને માટે અત્યંત અસાધારણ થઈ પડી. અરૂણાચલનું નામ સાંભળતાં જ એમનું અંતર આનંદથી આપ્લાવિત બની ગયું. એમને રોમાંચ થઈ આવ્યાં. એમનું અંગાંગ નાચી ઊઠયું. શરીરમાં ઝંકૃતિ પેદા થઈ. એમને લાગ્યું કે આ નામ ચિરપરિચિત છે. એના સંબંધી સાંભળ્યું છે તો આજે પણ એનું શ્રવણ મધુમય ને મંગલ લાગે છે. એના સુખમય સંસ્કારો સૂક્ષ્માતિસૂક્ષ્મ બનીને હૃદયમાં ચિરકાળથી સંઘરાયેલા હોય એવું અનુભવાય છે.

એમણે પેલા વૃદ્ધ પ્રવાસીને પૂછ્યું : ‘તમે અરૂણાચલની યાત્રા કરીને તો આવ્યા પરંતુ એ અરૂણાચલ છે ક્યાં ?’

‘તને એટલી ખબર નથી ?’ વૃદ્ધે સ્મિત કરતાં સામું પૂછ્યું.

‘ના. એટલે તો હું એની માહિતી માગું છું.’

વેંકટરામનની અજ્ઞતા દેખીને એ વૃદ્ધ પુરૂષને એના પ્રત્યે ઊંડી સહાનુભૂતિ પેદા થઈ. એણે સ્પષ્ટીકરણ કરતાં કહ્યું : ‘તને ખબર નથી કે તિરૂવણ્ણામલૈ જ અરૂણાચલ છે ?’

વેંકટરામનને એ સાંભળીને શાંતિ થઈ. એમનું અંતર ભાવવિભોર ને ગદ્ ગદ બની ગયું. એમની જિજ્ઞાસાવૃત્તિ તૃપ્ત થઈ. એમના સુષુપ્ત પૂર્વસંસ્કારો સળવળી ઊઠયા. વૃદ્ધના શબ્દો એમને ખૂબ જ પ્રિય ને સુખદ લાગ્યા. એમને થયું કે જે માહિતી મેળવવાની આવશ્યકતા હતી તે જ માહિતી આવી મળી છે. એવું પણ લાગ્યું કે એ સ્થળવિશેષની સાથે પોતાનો જન્માંતરનો સંબંધ છે.

એ પ્રસંગે એમના જીવનપ્રવાહને પલટાવવામાં ને પુષ્ટ કરવામાં મહત્વનો ફાળો પ્રદાન કર્યો. એ દિવસથી એમને અવારનવાર અરૂણાચલનાં સ્વપ્નાં આવવા લાગ્યાં. અંતર એની પ્રત્યે આકર્ષાવા માંડ્યું. પોતાનું ચિરકાળથી છૂટું પડેલું કોઈક સ્વજન પોતાને ફરી પાછું બોલાવી રહ્યું હોય એવો અસાધારણ અનુભવ એમને થવા લાગ્યો.

Source: (શ્રી યોગેશ્વરજી કૃત 'રમણ મહર્ષિ : જીવન અને કાર્ય'માંથી)

Vishistha Anubhava ( વિશિષ્ટ અનુભવ) - Ramana Maharshi

(If you cannot read properly, please copy paste the article into a word document). Doc Created by Itrans scheme.

સરિતાના શાંત પ્રસન્ન પ્રવાહમાં તરંગ પેદા થાય એવી રીતે એમના જીવનમાં આત્માભિમુખ વૃત્તિ અથવા આત્મવિકાસની ભાવના સૌથી પ્રથમ કેવી રીતે પેદા થઈ ? કેટલાક સાધકોના સંબંધમાં બને છે તેમ એમના જીવનમાં કોઈ વિરોધ, વિપત્તિ કે દુઃખદર્દનો પ્રસંગ નહોતો બન્યો. સંસારના વિષમ વિરોધાભાસી વાતાવરણે એમના પર કોઈ વિપરીત વિકૃત અસર કરી હોય એવું પણ નહોતું બન્યું. એમના જીવનમાં સૌથી પહેલાં જે જાગૃતિ આવી તે આત્મવિચારથી જ આવેલી. અને એવી વિચારપ્રેરિત વિવેકવતી જાગૃતિ જ જીવનમાં ચિરસ્થાયી ઠરીને જીવનને જ્યોતિર્મય કરે છે. દુઃખ, પીડા કે પ્રતિકૂળતાના પરિણામરૂપે પ્રાપ્ત થતી જાગૃતિ, સંજોગો સુખદ અથવા સાનુકૂળ થતાં, કોઈવાર શમી જવાનો કે મંદ પડવાનો સંભવ રહે છે ખરો. પરંતુ સદ્દવિચારના પીઠબળવાળી જાગૃતિનું તેવું નથી બનતું. એ જીવનજાગૃતિ વિકાસ માટે પ્રેરક બને છે, સુખદ ઠરે છે, ને ઉત્તરોત્તર વિસ્તૃત બને છે. પોતાની એ અદ્દભુત જીવનજાગૃતિનો ઉલ્લેખ કરતાં પાછળથી એકવાર એમણે સહજ રીતે જ કહેલું કથાનક એમના સ્વમુખે જ સાંભળીએ :

‘મારા જીવનનું એ અદ્દભુત સંસ્મરણ આજે પણ એટલું જ તાજું છે, એ વખતે મારી ઉંમર પંદરથી સોળ વરસની હતી. મારૂં સ્વાસ્થ્ય તદ્દન સારૂં હતું. કોઈ પ્રકારની શારીરિક તકલીફ કે અસ્વસ્થતા ન હતી. કોઈ જાતનું દર્દ પણ ન હતું. એ દિવસોમાં એકવાર અચાનક મને એક વિલક્ષણ અનુભવ થવા લાગ્યો. મને મૃત્યુનો ભય લાગવા માંડ્યો. કોણ જાણે કેમ પણ મને એવું જ લાગ્યું કે મારૂં જીવન હવે સમાપ્ત થવાનું છે. તેની ઉપર રહસ્યમય પડદો પડવાની તૈયારી છે.’

‘એ અનુભવ અત્યંત વિલક્ષણ હતો. મારા શરીરે રોમાંચ થયાં. મને થયું કે મારા શરીરત્યાગનો સમય નજદીક આવી ગયો ? મારાથી હવે વધારે નહિ જીવી શકાય ?’

‘તે દિવસે હું એ અસાધારણ અનુભવની અસર નીચે મારા ઘરમાં એકલો જ બેસી રહ્યો. ડૉકટરે મને એ સંબંધી કશીક ઉપયોગી સલાહ આપી હોત ને ઉપચાર કર્યો હોત, પરંતુ મેં ડૉકટરને, મિત્રને કે સંબંધીને ના બોલાવ્યા. મને થયું કે મરણ પાસે આવ્યું છે તો હવે મારે શું કરવું ? મારાથી હવે નહિ બચી શકાય.’

‘મારા હાથપગને મેં તદ્દન ઢીલા અને શબની જેમ ઢીલા કરી દીધા. પ્રાણવાયુ ધીમે ધીમે ધીમો પડવા લાગ્યો.’

‘મેં મારા મનને કહ્યું કે આનું નામ મરણ. શરીરનું મરણ થવાથી તે નિષ્ક્રિય ને નિશ્ચેતન બની ગયું છે. હવે તે નકામું બની ગયું. એને હવે સ્મશાને લઈ જવામાં ને બાળી નાખવામાં આવશે. પરંતુ મરણ કોનું થયું ? શરીરનું. મારૂ નથી થયું. કેમકે હું શરીરના મરણને જોઈ શકું છું. હું નથી મરતો. શરીર શાંત થઈ ગયું છે તો પણ હું મને એવો ને એવો, શરીરથી અલગ, અનુભવી શકું છું. હું આત્મા છું. શરીર નથી. મૃત્યુ મને નથી, શરીરને છે. શરીર જ નાશવંત છે, આત્મા તો અમર છે.’

‘એ અવસ્થા દરમિયાન મને એવા વિચારો જ આવવા લાગ્યા એવું નથી સમજવાનું. મને એવી ચોક્કસ અનુભૂતિ થઈ રહેલી.’

‘એવી અનુભૂતિ મને એ પ્રસંગ પછી અવારનવાર થયા કરતી. એને પરિણામે મારા મનમાંથી મૃત્યુનો ભય કાયમને માટે દૂર થયો. હું તદ્દન નિર્ભય બની ગયો. મને કોઈપણ વ્યક્તિ કે વસ્તુમાં રસ ના રહ્યો. મારૂં મન સ્કૂલના અભ્યાસમાંથી પણ ઊઠી ગયું. જ્યારે વખત મળતો ત્યારે હું આત્માનુસંધાનના આનંદ માટે ધ્યાનમાં જ બેસવા લાગ્યો.’

‘અહમ્ પદવાચ્ય પદાર્થ જ વાસ્તવમાં સદ્દવસ્તુ છે. મરણ થયા પછી એ જ એક વસ્તુ નિત્ય અથવા અવિનાશી થઈને ટકી રહે છે. ચેતના અથવા જીવનશક્તિનાં સઘળાં કિરણો એ સનાતન તત્વમાંથી જ છૂટે છે, સર્વત્ર ફેલાય છે અને અંતે એની અંદર જ લય પામે છે. મારો એ વિચાર અનુભવાત્મક ને દ્દઢ બન્યો.’

Source: Shri Yogeshwarji's biography in Gujarati on ॥ રમણ મહર્ષિ ॥
Bhagavan Ramana Maharshi : Life and works

Quotes by Sri Ramana Maharshi

• To become aware of anything is to disconnect the mind from the Self and that is unhappiness.
  
• 
  
• First you should know how is inside you, then the same god will show you who is inside others.
  
• 
  
• Total surrender of the EGO to the SELF (atman, supreme being) is the real bhakti.
  
• 
  
• Atman is also known as MAUN, where there is not even a trace of EGO.
  
• 
  
• Do not let this doubt enter into your mind "is it possible to uproot all the karmas which is have committed in my past lives", but dive deeply and more deeply into yourself (by meditating on your self with the help of self enquiry 'WHO AM I').
  
• 
  
• If one wants to abide in the thought-free state, a struggle is inevitable. One must fight one's way through before regaining one's original primal state. If one succeeds in the fight and reaches the goal, the enemy, namely the thoughts, will all subside in the Self and disappear entirely.
  
• 
  
• Mind is consciousness which has put on limitations. You are originally unlimited and perfect. Later you take on limitations and become the mind.
  
• 
  
• You need not aspire for or get any new state. Get rid of your present thoughts, that is all.
  
• 
  
• The degree of freedom from unwanted thoughts and the degree of concentration on a single thought are the measures to gauge spiritual progress.
  
• 
  
• No one succeeds without effort... Those who succeed owe their success to perseverance.
  
• 
  
• If you go on working with the light available, you will meet your Master, as he himself will be seeking you.
  
• 
  
• It is not enough that one surrenders oneself. Surrender is to give oneself up to the original cause of one's being. Do not delude yourself by imagining such a source to be some God outside you. One's source is within oneself. Give yourself up to it. That means that you should seek the source and merge in it.
  
• 
  
• If one wants to abide in the thought-free state, a struggle is inevitable. One must fight one's way through before regaining one's original primal state. If one succeeds in the fight and reaches the goal, the enemy, namely the thoughts, will all subside in the Self and disappear entirely.
  
• 
  
• Happiness is your nature. It is not wrong to desire it. What is wrong is seeking it outside when it is inside.
  
• 
  
• Nearly all mankind is more or less unhappy because nearly all do not know the true Self. Real happiness abides in Self-knowledge alone. All else is fleeting. To know one's Self is to be blissful always.
  
• 
  
• ...Bliss is not something to be got. On the other hand you are always Bliss.
  
• 
  
• This desire [for Bliss] is born of the sense of incompleteness. To whom is this sense of incompleteness? Enquire. In deep sleep you were blissful. Now you are not so. What has interposed between that Bliss and this non-bliss? It is the ego. Seek its source and find you are Bliss.
  
• 
  
• Nobody doubts that he exists, though he may doubt the existence of God. If he finds out the truth about himself and discovers his own source, this is all that is required.
  
• 
  
• 'That inner Self, as the primeval Spirit, Eternal, ever effulgent, full and infinite Bliss, Single, indivisible, whole and living, Shines in everyone as the witnessing awareness. That self in its splendour, shining in the cavity of the heart. This self is neither born nor dies, Neither grows nor decays, Nor does it suffer any change. When a pot is broken, the space within it is not, And similarly, when the body dies the Self in it remains eternal.
  
• 
  
• We loosely talk of Self-realization, for lack of a better term. But how can one realize or make real that which alone is real? All we need to do is to give up our habit of regarding as real that which is unreal. All religious practices are meant solely to help us do this. When we stop regarding the unreal as real, then reality alone will remain, and we will be that.
  
• 
  
• "Heart" is merely another name for the Supreme Spirit, because He is in all hearts. The entire Universe is condensed in the body, and the entire body in the Heart. Thus the Heart is the nucleus of the whole Universe. Your own Self-Realization is the greatest service you can render the world.
  
• 
  
• You and I are the same. What I have done is surely possible for all. You are the Self now and can never be anything else. Throw your worries to the wind, turn within and find Peace.
  
• 
  
• There is no greater mystery than this, that we keep seeking reality though in fact we are reality. We think that there is something hiding reality and that this must be destroyed before reality is gained. How ridiculous! A day will dawn when you will laugh at all your past efforts. That which will be the day you laugh is also here and now. 
  
• 
  
• Wanting to reform the world without discovering one's true self is like trying to cover the world with leather to avoid the pain of walking on stones and thorns. It is much simpler to wear shoes.
  

From `Happiness and God's Grace' - by Ramana Maharshi

Every living being longs always to be happy, untainted by sorrow; and everyone has the greatest love for himself, which is solely due to the fact that happiness is his real nature. Hence, in order to realize that inherent and untainted happiness, which indeed he daily experiences when the mind is subdued in deep sleep, it is essential that he should know himself. For obtaining such knowledge the inquiry 'Who am I?' in quest of the Self is the best means."

-The Collected Works of Sri Ramana Maharshi (Page 39, Samuel Weiser Edition 1977)

Reality is simply the loss of ego. Destroy the ego by seeking its identity. Because the ego is no entity it will automatically vanish and reality will shine forth by itself.

-'Be As You Are', The Teachings of Sri Ramana Maharshi Edited by David Godman

God dwells in you, as you, and you don't have to 'do' anything to be God-realized or Self-realized, it is already your true and natural state." Just drop all seeking, turn your attention inward, and sacrifice your mind to the One Self radiating in the Heart of your very being. For this to be your own presently lived experience, Self-Inquiry is the one direct and immediate way.

It is false to speak of realisation. What is there to realise? The real is as it is always. We are not creating anything new or achieving something which we did not have before. The illustration given in books is this. We dig a well and create a huge pit. The space in the pit or well has not been created by us. We have just removed the earth which was filling the space there. The space was there then and is also there now. Similarly we have simply to throw out all the age-long samskaras [innate tendencies] which are inside us. When all of them have been given up, the Self will shine alone.

-"Be As You Are" - The Teachings of Sri Ramana Maharshi Edited by David Godman

'I exist' is the only permanent self-evident experience of everyone. Nothing else is so self-evident as 'I am'. What people call self-evident, that is, the experience they get through the senses, is far from self-evident. The Self alone is that. So to do self-enquiry and be that 'I am' is the only thing to do. 'I am' is reality. I am this or that is unreal. 'I am' is truth, another name for Self.

-"Be As You Are" - The Teachings of Sri Ramana Maharshi, Edited by David Godman

Relative knowledge pertains to the mind and not to the Self. It is therefore illusory and not permanent. Take a scientist, for instance. He formulates a theory that the Earth is round and goes on to prove it on an incontrovertible basis. When he falls asleep the whole idea vanishes; his mind is left a blank. What does it matter whether the world remains round or flat when he is asleep? So you see the futility of all such relative knowledge. One should go beyond relative knowledge and abide in the Self. Real knowledge is such experience, and not apprehension by the mind.
-"Talks with Ramana Maharshi"